Category Archives: Ξεφάντωμα

Μ᾿ ΕΝΑΝ ΠΑΛΜΟ ΒΑΡΥ…

Μ᾿ ἕναν παλμὸ βαρὺ – σεισμὸς μοῦ συγκλονεῖ τὰ στήθια.
ὅταν προβάλλης, Ἄνοιξη, πάντα σὲ χαιρετίζω.
Εἶναι καὶ θλίψη καὶ χαρὰ γιατί ἀπὸ σένα ἀλήθεια
ὅ,τι καλό, κακὸ κι᾿ ἂν κλῆ ἡ ζωή μου τὸ γνωρίζω.

Τὸ ἴδιο ποτήρι μοῦ κερνᾶ τὴν πίκρα καὶ τὴν ἡδονή.
Ὅταν τὴ μία συναπαντῶ κ᾿ ἡ ἄλλη δὲν ἀπολείπει.
Ὅμοιος βαρὺς ἕνας παλμὸς βαθιὰ τὰ στήθη μου δονεῖ
κ᾿ ἔφτασε νὰ μὴν ξέρω πιὰ τί ᾿ναι χαρά, τί λύπη…

Σχολιάστε

Filed under Ξεφάντωμα, Ποίηση

ΦΥΓΕ

Ὤ, φύγε μακριά μου
μακριὰ ὅσο μπορεῖ
κι᾿ ἂν σ᾿ ἀναζητήση θλιμμένη ἡ ματιά μου
ὀνείρου ποὺ ἐσβήστη τὰ χνάρια νὰ βρῆ.

Στιγμὴ πιὰ σιμά μου
μὴ μένεις. Ὠιμὲ
οὔτ᾿ ἕνα λουλούδι χλωρὸ στὴν καρδιά μου
κι᾿ ἂν σὺ πλανευτῆς θὰ πλανέψης κ᾿ ἐμέ.

Καὶ πιότερο ἐμένα
τρελλὴ ᾿ναι ἡ καρδιά.
Μοῦ τὸ ᾿παν τὰ μάτια σου τὰ φοβισμένα,
θυμᾶμαι, τὴν πρώτη στὸν κῆπο βραδιά.

Σχολιάστε

Filed under Ξεφάντωμα, Ποίηση

ΣΕ ΜΙΑ ΔΕΣΜΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ

Χτὲς ἤτανε μπουμπούκια
σεμνά, δίχως καμάρι κι᾿ ὑποσχέσεις.
Σήμερα τόσο ὡραῖα
πρωί-πρωὶ ὅπως τἄειδα, ταράχτηκα…
Μέσ᾿ στὸ ἄνοιγμά τους βόσκει
μία βίαιη δύναμη ποὖνε σὰν τὴ νειότη.
Κ᾿ ἡ νειότη αὐτὴ ποὺ τρέχει,
τεντώνει τὰ σαρκώδη φύλλα ὡς τόξα
Κι᾿ ὡς τὴ ρίζα τ᾿ ἀνοίγει
καὶ ξεχύνει τῆς πρόκλησης τὸ μύρο,
μόλις μ᾿ ἕνα φυλλάκι διπλωμένο
τὴν παρθένα ὀμορφιά τους κρύβει.
Ἡ πεταλούδα θἄρθη.
– τ᾿ ὄνειρο μέσ᾿ στὴ μέθη τους περνάει.
Τὸ ριγηλὸ θὲ νὰ σηκώση φύλλο
καὶ τὴν καρδιά τους θἅβρη.

Μὰ ὢ τῆς κάμαράς μου
ὡραῖοι ἐξόριστοι, θὰ σᾶς παιδέψη
τοῦ ὀνείρου σας ἡ πλάνη.
Τὸ λίγωμά σας μάταιο θὰ περάση.
Τὰ μάτια μου ἀκλουθᾶνε
τῆς σάρκας σας τὸ ἀόρατο ἀνατρίχιασμα
κ᾿ ἡ ἐρωτική σας νάρκη
μὲ τὸ μύρο περνάει μέσ᾿ στὴν καρδιά μου…
Ἡ πεταλούδ᾿ ἂν εἶμαι
ποὺ σᾶς λείπει, ἀνοῖχτε στῶν χειλιῶν μου
τὴ λαύρα, τὴ μισόκλειστη καρδιά σας.
Ἢ ἂν θέλετε, θὰ βιάσω
μὲ μι᾿ ἄγνωστη λαχτάρα στὴ γενιά σας
τὸ ἀνθένιο μυστικό σας,
τὴ λατρευτὴ ποὺ σᾶς ὀρθώνει νειότη…
Ἡ ἀνάσα μου, ἡ πνοή σας
δὲν ξέρω τί σᾶς ἔγυρε τὰ φύλλα…
τί μοὔσβησε τὸ φῶς μέσα στὰ μάτια…

Σχολιάστε

Filed under Ξεφάντωμα, Ποίηση

ΠΑΡΙΣΙ

Παρίσι, ἦταν καιρὸς τὰ ὀνείρατά μου
στὸ σκοτεινὸ πρωί σου νὰ σκορπίσω
καὶ νὰ σ᾿ ἀφήσω παίρνοντας κοντά μου
τὴ θλιβερὴ χαρὰ νὰ σ᾿ ἀγαπήσω.

Τώρα ἡ Μεσόγειος λυγερὴ σειρήνα
ποὺ στὸ πλοῖο μας γύρω ἀφροκοπάει
κι ὅλα τοῦ ἀφροῦ της τὰ κατάσπρα κρίνα
ἕνας σκοπός: μακριά σου νὰ μὲ πάη.

Κ᾿ ὕστερα σὰ σιμώσουμε κεῖ πέρα,
θαρθῆ προσταχτικὸ τὸ φῶς ν᾿ ἀνοίξη
τὰ μάτια μου στὴν τρισγαλάζια μέρα
καὶ τὴν ἐνθύμησή σου νὰ μοῦ πνίξη.

Κ᾿ὕστερα τὰ νησιά της θὰ χυμήσουν.
Κ᾿ ἡ Ἀθήνα, ξέρω, δὲ θ᾿ ἀργοπορήση.
Θὲ νὰ στηθοῦνε νὰ μοῦ πολεμήσουν
τῆς ἁμαρτίας τὸν ἔρωτα, Παρίσι!

Καὶ θὰ θελήσουν νὰ ξεχάσω πόσο
σοῦ δόθηκεν ἀμέσως ἡ ψυχή μου.
Καθὼς χωρὶς τὴν ἔγνοια ν᾿ ἀνταμώσω
γύριζα μέσ᾿ στοὺς δρόμους μοναχή μου.

Ὅμως παντοῦ ἔπιανα εὔκολες φιλίες
γιατί σὰ νὰ μὲ ξέραν μοῦ γελοῦσαν
παντοῦ, σπίτια καὶ πάρκα κ᾿ ἐκκλησίες
κι᾿ ὅταν ξαναπερνοῦσα μοῦ μιλοῦσαν.

Καὶ θὰ θελήσουν νὰ ξεχάσω, πόση
καινούργια νειότη σὺ μοὖχες χαρίσει,
πὼς τὴ μοίρα μου ἀκόμα ἔχω ἀνταμώσει
γυρίζοντας στοὺς δρόμους σου, Παρίσι.

Σχολιάστε

Filed under Ξεφάντωμα, Ποίηση

ΣΤΡΟΦΕΣ

Στὸ πλαίσιο τοῦ παράθυρου προβάλλει
τὸ πάρκο πρωινό· δὲ φέγγει ἀκόμα.
Ἄχ, πόσες ὑποσχέσεις δὲ μοιράζει
τῆς ἐαρινῆς αὐτῆς αὐγῆς τὸ στόμα
ποὺ σ᾿ ἕνα ἁπλὸ χαμόγελο χαράζει.

Καὶ κατοικεῖ στὸ πάρκο ὅλη ἡ γαλήνη
ὅσων πιστεύουν στὴν καλή τους μοίρα.
Βλέπω μὲ τί σοφία ποὺ ἑτοιμάζει
καὶ τί σιγὰ τὴν πράσινη πλημμύρα.
– Μὰ ἐμὲ ποὺ δὲν πιστεύω μὲ τρομάζει.

Στὰ στήθη μου βαθιὰ ἡ πληγὴ ματώνει
σὰ νέο λουλούδι, νοιώθω τὴν ὁρμή της
ποὺ μοῦ ρουφᾶ τὰ νειάτα καὶ μὲ λύνει.
Τὸ εἶναι μου ὅλο τώρα ἡ δύναμή της
καὶ θὰ δουλεύη ἀνύποπτα γιὰ κείνη.

Παρίσι. Νοσοκομεῖο «Charité»

Σχολιάστε

Filed under Ξεφάντωμα, Ποίηση

ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΔΩ…

Οὔτε καὶ δῶ στὴν ξενητιὰ ποὺ μ᾿ ἔχει ρίξει,
καθὼς μὲ συγκυλᾶ, τῆς δυστυχίας τὸ κύμα,
βρῆκα τὴν ταφική του ναυαγίου γαλήνη.
Τὰ σωθικά μου ἂν τἄχη ἡ μαύρη δίψα φρίξει
κι᾿ ἂν ἡ φωνή μου ἀπ᾿ τὴν κραυγὴ τοῦ πόνου σβήνη,
μὰ πάντα θἆμαι τοῦ ὄνειρου τἀστεῖο θύμα.
Καθὼς φωτίζαν πάνω μου τὰ δυό σου μάτια,
τῶν λογισμῶν μου σκίζοντας τὸ μαῦρο βύθος,
τὸ δρόμο πρὸς τὰ χείλη σου βρῆκα ἄθελά μου.
Κοίτομαι ἐμπρός σου κι᾿ ὀνειρεύομαι παλάτια
νεραϊδικά, σὰν ἀπ᾿ αὐτὰ ποὺ θέλει ὁ μύθος
καὶ δὲν κυττάζω πὼς θεὸς στὴ ζωὴ μπαίνεις
Ἐσύ, καὶ μένα πόσο ἀνάξιο τὸ ἔνδυμά μου…

Σχολιάστε

Filed under Ξεφάντωμα, Ποίηση

ΑΝΟΙΞΗ

Φούντωσε ἡ Ἄνοιξη καὶ δῶ σὲ κάθε δέντρου κλῶνο.
Τὰ πάρκα λουλουδίσανε καὶ κεῖνα.
Μὰ δὲ μοῦ λέει ἡ γιορτερὴ χαρά τους, παρὰ μόνο
πὼς λείπω μακριὰ ᾿πό σέν᾿ Ἀθήνα.

Ἔρχεται ἀκάλεστη, βουβή, μέσ᾿ στοῦ ἡλίου τὸ θάμπος
βροχούλα ποὺ κανεὶς δὲν ὑποπτέφτη
καὶ νοιώθω, ἡ νοσταλγία σου καθὼς μ᾿ ἀνάφτει, σάμπως
ξεχωριστὰ γιὰ μένανε νὰ πέφτη.

Παρίσι. Ἄνοιξη 1927

Σχολιάστε

Filed under Ξεφάντωμα, Ποίηση